บทชีวิต ตอน วงจรชีวิต

        บทชีวิต ตอน วงจรชีวิต โดย ผ้าอ้อม

          มนุษย์เราพอเริ่มโตขึ้นก็เริ่มมองเห็นอะไรเยอะขึ้น  ประสบการณ์ก็มากขึ้นไปตามวัย  ตอนเกิดมาก็บริสุทธิ์เป็นเหมือนผ้าขาวบางนะ  พอโตขึ้นมาเรื่องๆก็เริ่มได้รับการตกแต่งสีไปมาหลายหลายบางทีก็เยอะจนเละเทะไปเลยก็มี  ถ้าเปรียบกันให้เข้าใจง่ายๆ  ข้าพเจ้าว่าช่วงวันเด็กคนเหมือนสีขาว  พอเริ่มโตสีขาวก็เริ่มเข้มขึ้นเป็นเทาอ่อน เทา เทาแก่ ไปจนดำ ก็ไล่สีไปตามวัยกันไปตามความเข้มข้นซึ่งคนแต่คนมันเข้มอ่อนเร็วช้าไม่เท่ากัน  แล้วแต่สิ่งแวดล้อมรอบข้างที่โตมาด้วย  

          ตอนเด็กเกิดมาใหม่ๆพอมาลองคิดดูกันเล่นๆว่า เกิดมาปุ๊บนี่พูดไม่ได้เลย แค่ลืมตายังลำบากเลย

+ช่วงวันแรกๆต่อมาก็ได้แต่นอนบนเตียงทำตาปริบๆ ฟันก็ไม่มี กินได้แต่น้ำกับนม 

+พอต่อมาก็เริ่มกินอาหารบดได้  ทำเสียงอ้อแอ้ๆ แต่พูดไม่ได้อยากได้อะไรก็บอกไม่ได้ 
  ไม่ได้ดั่งใจ ก็ร้องไห้อย่างเดียว

+ผ่านมาสักพัก  เริ่มฝึกพูดพอได้คำแรกสองคำแรกนี่ที่บ้านก็ดีใจพาฉลองกันใหญ่  

+ต่อมาก็เริ่มคลานเริ่มตั้งไข่จะเดินละ  ช่วงนี้ใช้การคลานดึ๊บๆไปก่อน
  ถึงผนังก็พยายามประคองตัวเองถูๆไถๆให้ยืนขึ้นได้  ก็เริ่มเดินเลียบผนังไปไม่ให้ล้ม

+สักพักก็เริ่มพูดได้เก่งขึ้น  อยากได้อะไรก็บอกได้ ลอกเลียนแบบคนรอบตัว  
   มีความคิดความอ่านเป็นของตัวเอง

+ได้เข้าเรียน ทำงาน มีครอบครัว  ออกไปมีชีวิตของตัวเอง 

                  เมื่อเวลาผ่านไป.........

        เดินมาจนถึงเวลาที่เข้าสู่วัยชรา ทุกอย่างมองย้อนขึ้นไปจากบรรทัดสุดท้าย  กลับไปสู้เตียงได้แต่มองตาปริบๆ  นี่แหละชีวิต  ถ้าใครได้มีชีวิตอยู่จนถึงแก่ก็ไม่พ้นจะประสบภาวะนี้เช่นกัน  นอกเสียจากว่าออกกำลังกายดี  สุขภาพแข็งแรง  พอถึงเวลาไปก็หลับไปเฉยๆก็มี  แบบนี้ไม่ต้องทุกทรมานอะไรเลย คนไทยเขาว่าคนมีบุญกัน  ไม่เจ็บไม่ทุกข์ไม่ทรมาน

         พอได้อ่านย้อนขึ้นไปตาม+ แล้วบางทีก็น่าใจหาย  มันจะไม่เหมือนกันตรงที่  คนเราเกิดมามีผู้ใหญ่คอยประคับประคอง หาข้าวหาน้ำให้เวลาหิว เวลาฉี่เวลาถ่ายก็มีคนคอยเปลี่ยนให้  คือเป็นช่วงวัยที่จะเป็นผู้ได้รับ  แต่พอแก่นี่แทบจะต้องลุ้นว่ามีลูกหลานดีมั้ยคอยมาทำแบบนี้ให้มั้ย  ถ้าไม่มีก็ดูว่ามีเงินจ้างคนมาทำให้มั้ย แล้วแต่บุญกรรมทำหันมาเลยทีเดียว  บางคนลูกๆเขาไม่เอาแล้ว  เพราะพ่อแม่พูดไม่รู้เรื่อง อ้อแอ้ๆเดินก็ช้าเหมือนคนเริ่มหัดเดิน ลูกๆก็รำคาญ  เอาไปบ้านพักคนชราเสียเลย  ดูแล้วก็น่าใจหาย
          วันที่พ่อแม่โอบอุ้มเรา ป้อนข้าว  สอนให้เราเดิน  อึมาก็ล้าง  ฉี่ใส่หน้าพ่อแม่ยังหัวเราะสนุกสนาน แต่พอถึงวันที่ท่านต้องกลับมาเป็นเราบ้าง  กลับทำให้ท่านไม่ได้  อ้างสารพัดเหตุ  ไม่มีเวลาบ้าง ติดงานอะไรก็ว่ากันไปเรื่องราวชีวิตคนเรามันก็เหมือนวงกลม  มีผู้ให้มีผู้รับ  ผู้ที่เคยรับต้องรู้จักเป็นผู้ให้  คนก็หมุนเหมือนโลก