บทชีวิต ตอน วิถีชีวิตที่เปลี่ยนไปมาก..ของชาวไทย

บทชีวิต ตอน วิถีชีวิตที่เปลี่ยนไปมาก..ของชาวไทย โดย ผ้าอ้อม

พอจะย้อนกลับมาคิดถึงคนไทย ด้วยกาลเวลาที่ผ่านไปช้าๆ ยังทำให้ข้าพเจ้าได้เห็นอะไรที่เปลี่ยนไปเยอะมาก คนเปลี่ยน สังคมเปลี่ยน วัฒนธรรมเปลี่ยน ?

เมื่อก่อนที่ปู่ย่าตายายเล่าสู่กันมาและที่ข้าพเจ้าเกิดมาทันก็ยังเห็นว่า ทุกคนอายุมาก รูปร่างหน้าตาก็เปลี่ยนไป ผมสีดำกลายเป็นสีดอกเลาขาวโพลนสวยงามแบบธรรมชาติมอบให้ สมัยเด็กทุกๆวันหยุดข้าพเจาจะไปหาย่าทวดปู่ทวดตำหมากให้ทั้งสองเคี้ยวเล่นเพลินๆ ท่านแข็งแรงดีมากทั้งที่อายุก็90กว่าปีแล้ว ยังนั่งคุยยิ้มสนุกสนาน หูดี ฟังรู้เรื่อง ตาดี มองเห็นดีแม้จะต้องใส่แว่นตาช่วยบ้าง สมองก็ยังจำได้อย่างดีว่าใครเป็นใคร ไม่มีโรคภัย สุขภาพแข็งแรง คงเป็นเพราะกินของดี ของดีในที่นี้คือ ผักผลไม้ปลูกเองในสวน อยากเอามาทำอาหารทำขนมก็ไปเก็บกันมาแต่พอใช้ เลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่เอาไว้กินไข่ มีสระน้ำหลังบ้านเผื่อมื้อไหนอยากกินปลา น้ำพริกทำเองกินง่ายๆกับผักลวกแค่นี้ก็อิ่มไป1มื้อกันแล้ว เมนูสุขภาพกันจริงๆ อะไรที่ขาดเราไม่มีเราก็ไปซื้อตลาดเอาง่ายๆ เช่นมะขามเปียกเราไม่มีก็ไปขอซื้อ5บาท ใช้ได้เป็นเดือน

ถ้าลองเปรียบเทียบวิถีชีวิตคนสมัยก่อนที่อยู่บ้านนอกตามชนบทดูง่ายๆ

ได้ใช้ชีวิตอยู่กับธรรมชาติ ปลูกบ้านในป่า คือ ตัดต้นไม้เท่าที่มีพื้นที่ปลูกบ้านพอแล้ว ต้นไม้ที่เหลือในที่ดินก็เอาไว้สูดอากาศดีๆ มีสัตว์ตัวเล็กๆได้อาศัยอยู่ เสียงไก่ขันเสียง นกร้องให้ตื่นตอนเช้าๆนี่แหละนาฬิกาปลุกที่ดีที่สุดแล้ว บ้านไหนทำอาหารมากพอ สามารถใส่จานใส่ถ้วยเอาไปแบ่งให้เพื่อนบ้านกินกัน ฤดูไหนมีปลามีอาหารแตกต่างกันไปก็ช่วยกันเก็บแล้วแบ่งเอาไปกินกัน เทศกาลงานวัดงานต่างๆก็ร่วมกันลงแรงช่วยเหลือกัน

ข้าพเจ้าว่าเมืองเล็กๆหมู่บ้านเล็กนั้นดี คนมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่โดยธรรมชาติ ไม่ต้องเรียนไม่ต้องพยายามแต่มันเป็นเองโดยนิสัย สิ่งแวดล้อมผู้คนที่สะสมมานาน คนที่เข้าเมืองหรือโตในเมืองส่วนมากหลังๆมักจะเริ่มเห็นแก่ตัว เอาตัวเองรอดก่อน ไม่อยากแบ่งปัน หวาดกลัวคนอื่นระแวงกันจนเป็นนิสัย แล้วแต่ว่าใครจะชอบอยู่แบบไหน บางทีการอยู่แบบง่ายๆ ไม่รวยแต่มีความสุขอยู่แบบพอมีพอกิน มีงานทำ ดูแลตัวเองและครอบครัวได้ มันก็เป็นความสุขที่ยั่งยืน คนที่ชอบอยู่ในเมืองก็เป็นนิสัยเขา อาจจะชอบความทันสมัย ซื้อของแพงๆเปลี่ยนกันเป็นว่าเล่น ความอดทนไม่ค่อยมีตัวเลือกมันเยอะ เงินหมุนเยอะ แต่สุดท้ายเอาจริงๆแล้ว เวลาหน้าหนาวหรือเวลาที่คนเมืองมีวันหยุดจากการทำงาน ก็มักออกนอกเมืองมาดูธรรมชาติต่างจังหวัดกันเสียส่วนมาก ลองขับรถเข้าไปกรุงเทพตอนปีใหม่หรือสงกรานต์นี่รถหายหมด ถนนโล่งเลยทีเดียว เหตุผลคือบางคนที่เป็นคนต่างจังหวัดก็กลับบ้านเยี่ยมญาติ บางคนก็พาครอบครัวออกนอกเมืองไปท่องเที่ยวเอาธรรมชาติและบรรยากาศดีๆ

ข้าพเจ้าเดินทางบ่อย เวลาไปชนบทจริงๆก็ได้ไปคุยกับชาวบ้าน บางคนก็บอกว่า โอ้โห เขานิสัยไม่ค่อยดีกันเท่าไหร่ บางคนมีสายตาดูถูกชาวบ้านเวลามาเที่ยว บางคนก็พูดจาไม่น่ารักทำตัวเหมือนสูงส่งกว่าคนอื่น ไม่ไหวกันเลย....ข้าพเจ้าได้แต่ฟังแล้วยิ้ม คนดีๆมันก็มีนะข้าพเจ้าว่าแต่คนที่ลืมตัวมันก็เยอะ บางคนอยู่ในเมืองใหญ่ๆเพราะความจำเป็น แต่ใจรักบ้านนอกรักความเป็นอยู่แบบง่ายๆมันก็เยอะแต่เขาอาจจะเลือกยังไม่ได้แค่นั้นเอง

ประเทศเรามันพัฒนาเร็ว จิตใจคนพัฒนาไม่ทัน พอเห็นอะไรที่ต่างชาติเขาว่าดีก็ทำตาม จนบางทีลืมรากเหง้าวัฒนธรรมตัวเองไปเลย กินข้าวไม่ได้กินแต่ขนมปัง สปาเกตตี้ ทำตัวเลียนแบบฝรั่งก็เยอะ จริงๆแล้วข้าพเจ้าว่าสิ่งใหม่ๆ สิ่งที่คนข้างนอกเขานำเข้ามามันก็ดี ช่วยให้บ้านเมืองเราให้เจริญขึ้น แต่เพียงแค่อย่าลืมว่าเราเป็นใครแค่นั้นเอง รักษาความเป็นตัวตนและเป็นชาติให้ดี เพราะมันคือเสน่ห์ยิ้มสยามเมืองมีน้ำใจ ชื่อเสียงดังนี้ไปไกล ต้องรักษาไว้ให้ดี