บทชีวิต ตอน คนที่รักเรา vs คนที่เรารัก

บทชีวิต ตอน คนที่รักเรา vs คนที่เรารัก โดย ผ้าอ้อม

         ตั้งแต่เข้าวัยเจริญพันธ์ุ ข้าพเจ้าเจอคำถามนี้บ่อยมากจากคนรู้จัก เพื่อนสนิทมิตรสหาย ความรักนั้นมีหลากหลายรูปแบบ แต่วันนี้ข้าพเจ้าขอพูดถึงความรักแบบแบบชู้สาว ความรักแบบนี้ ทำให้บางคนมีชีวิตอยู่ต่อได้ด้วยกำลังใจ อยู่อย่างสดใส บางคนเจอไม่ดีชีวิตก็เศร้าหมองหดหู่ ท้อถอยจนบางคนอยากตาย กลายเป็นโรคซึมเศร้าไปเลยก็มี

เพื่อนเคยถามข้าพเจ้าเล่นๆว่า "ข้าพเจ้าจะเลือกอะไรระหว่าง คนที่รักเรากับคนที่เรารัก"

คำตอบครั้งแรกตอนวัยรุ่นเกือบจะ20ปี ข้าพเจ้าเลือก "คนที่เรารัก"

           ตอนนั้นไม่รู้หรอกว่า มันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน ที่เลือกคนที่รัก แต่ไม่ได้รับรักตอบ บางครั้งยังถูกทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกายแถมมาด้วย เจอกับตัวเองหลายครั้งหลายคราที่ใช้หัวใจ ใช้ความรู้สึก เลือกคนที่เราชอบ คิดว่าดีอย่างที่เห็นและแรกคบมักดีเสมอทุกอย่างสดใส เมื่อเวลาผ่านไปความเป็นตัวตัวจริงๆของแต่ละคนนั้นเริ่มออกมา ก็สายไปสำหรับการจะถอนตัวเมื่อได้ปักใจไปแล้ว คราวนี้ถึงตาที่เราต้องอดทน วิ่งตาม รอคอย เจ็บปวด เรียกร้อง งี่เง่า จนถึงที่สุดที่เราต้องยอมเดินจากไปเองด้วยความเจ็บปวด....เหนื่อย! เพราะรักไม่เป็น

คำตอบที่สองตามมา ข้าพเจ้าเลือก "คนที่เรารัก" เหมือนเดิม

          น่าตลกที่ประสบการณ์ ความเจ็บปวดไม่สอนให้รู้จักจำแต่กลับอย่างลองอีกครั้ง

แรกคบนั้นดีอย่างที่กล่าว แต่เมื่อเวลาผ่านไปความจริงคือความจริง "ปัญหา" เกิดขึ้นกับทุกคนและทุกคู่ แต่ว่าเราจะทำอย่างไรให้มันผ่านไปได้ ข้าพเจ้าเจอมาหลากหลายรวมทั้งการนอกใจ หลายครั้งพยายามคิด  มองย้อนตัวเอง มองหาสาเหตุ แก้ไขทีละจุด ปล่อยวาง คิดในแง่บวก หาเหตุผลเพื่อจะคบต่อ พึ่งพุทธศาสนา พยายามทำจนเกือบทุกอย่าง ยื้อเวลาแบบไม่มีเหตุผล  สุดท้ายก็จบด้วยการแยกทางเพราะมันไม่ใช่ก็ไม่ควรฝืน  คนเรามีขีดจำกัด  ข้าพเจ้าเชื่อหลังจากได้ทดลองมาแล้ว

          ข้าพเจ้าขอกลับมารักตัวเองให้ดีที่สุด ถอยออกมาจากซอยเล็กๆที่ทางไม่ดีเท่าที่ควร เพื่อก้าวออกไปสู่ถนนใหญ่ต่อไปดีกว่า ข้าพเจ้าเห็นหลายคู่ ที่บางคนไม่ทำอะไรเลย มีแต่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดแต่คนที่เจ็บก็ยังทนอยู่ นั่นจึงเป็นคำตอบว่า "ความรู้สึกมันไม่มีเหตุผล"  บางคนทำทุกอย่างแต่ไม่ได้เป็นคนที่ถูกรัก  ต่างกับบางคนที่ไม่ทำอะไรเลย  ก็มีคนวิ่งเข้าหา สรุปว่า"จงเป็นตัวของตัวเอง"  

ถ้าคนจะรักเราเขาก็จะรักที่เราเป็นเรา รู้จักปรับแต่ไม่ต้องเปลี่ยน  ไม่ต้องกลัวที่จะสูญเสีย 

เมื่อเจอของไม่ดีมันเริ่มเน่าเราก็ไม่จำเป็นต้องกิน ถูกมั้ย?

           คนเรามาจากต่างถิ่นต่างที่ ต่างพ่อต่างแม่ต่างนิสัย เมื่อมาอยู่ด้วยกัน ย่อมมีสิ่งที่คิดไม่เหมือนกัน ทางออกคือ คนสองคนต้องพยายามปรับตัวถ้าอยากคบกันต่อ  ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงการเปลี่ยนนิสัย แต่คือปรับให้ทั้งคู่สามารถเข้าใจและอยู่ด้วยกันง่ายขึ้น  แต่ถ้า 1 คนต้องการปรับ แต่อีกฝ่ายไม่ยอมและยังคงเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด   อาจทำให้อีกฝ่ายหนึ่งต้องอดทน  แบบนั้นไม่ดีแน่  ไม่มีใครจะทนได้ไปตลอดชีวิต  ด้วยการแบกน้ำตาทนทุกข์ทั้งชีวิต 

          

สิ่งที่สอนมาจนวันนี้คือ

เริ่มจาก......จงรักตัวเอง ดูแลตัวเองและใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า

สอง....แบ่งปันความสุข ความรักให้แก่ผู้อื่น โดยที่ตนเองไม่เดือดร้อน

สาม....ยอมรับ เมื่อพบต้องมีจาก ไม่ว่าจากเป็นหรือตาย

คำตอบสุดท้าย....ข้าพเจ้าขอตอบว่า"ข้าพเจ้าจะรักคนที่ข้าพเจ้ารักและคนนั้นรักข้าพเจ้าด้วยเช่นกัน"

           เมื่อเราเจอมิตรจงทำให้ดีในวันที่รู้จักกัน  ไม่ฝืน  ไม่บังคับ ไม่ทำร้ายกัน  รู้จักให้และเมื่อให้แล้วเหนื่อยก็พอ  ไม่มีใครบังคับให้คุณต้องทำ  จงเลือกทางเดินของตัวเอง  ทางที่ดีที่สุด

จงอยู่อย่างเข้มแข็ง ทุกอย่างที่เข้ามาคือบททดสอบในชีวิต จงก้าวผ่านมันไปให้ได้