บทชีวิต ตอน โลกไม่ลำเอียง...โอกาสเป็นของทุกคน โดย ผ้าอ้อม
ข้าพเจ้าว่าคนเราเกิดมาพร้อมกับต้นทุน นั่นก็คือสมอง !
บางคนมาพร้อมกับพรสวรรค์ ร้องเพลง ศิลปะ ดนตรี ฯลฯ บางคนมีทุนสมองมาดีแต่บางครั้งก็สู้ความขยันและความพยายามของอีกคนไม่ได้
บางคนมีโอกาสได้ทำอะไรมากมายแต่ไม่ทำ บางคนเกิดมาแทบมองไม่เห็นโอกาส
แต่ก็พยายามที่จะไขว่คว้า ฉันว่าคนเราสามารถทำได้ทุกอย่าง แต่อยู่ที่ว่าจะทำหรือไม่
พยายามแค่ไหน ...
ความสามารถมีกันทุกคน มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาด พัฒนาและเรียนรู้ได้อย่างไม่สิ้นสุด
ข้าพเจ้ามองว่าคำว่าโอกาสมีไว้สำหรับทุกคน บางทีเราไม่ต้องนั่งรอโอกาสวิ่งมาหาก็ได้
ลองวิ่งไปหามันเอง บางอย่างเราก็สร้างมันเองได้
ข้าพเจ้าคนหนึ่งที่เคยพูดว่า....ก็ข้าพเจ้าไม่มีโอกาสเหมือนคนอื่นไม่เห็นมีโอกาสหยิบยื่นให้
เปล่าเลยค่ะ โอกาสมันมีแต่ฉันเองที่กลับยื่นเหตุผลของความขี้เกียจให้ตัวเอง
วันนี้ข้าพเจ้าคิดใหม่ เรียบเรียงความคิดใหม่ สร้างโอกาสให้ตัวเอง
อย่าปล่อยให้ตัวเองนั่งรอ รออะไร? เมื่อไหร่จะมา? เวลาสอนให้รู้ว่ามันจะไม่หยุดเดิน เหมือนเวลาที่คุณกำลังหยุดนั่ง.....
มนุษย์เกิดมานี่ก็มีหลากหลายสายพันธุ์ แตกต่างกันไป
ฉลาดมากฉลาดน้อย บางคนเก่งมาก บางคนคิดว่าตัวเองโง่ด้อยโอกาสเลยไม่ทำอะไร
ฉันเคยคิดว่าโลกนี้ทำไมถึงไม่ยุติธรรม ทำไมต้องให้คนมีชนชั้น มีความจนความรวย
แตกต่างกันมากเหลือเกิน บางทีถ้ามองย้อนไปตั้งแต่แรกเริ่ม มนุษย์ถ้ำ เป็นมาเหมือนกันเลย
แต่จากนั้นที่ใครจะได้เป็นผู้นำ ใครจะมีกินมากหรือน้อย ใครจะรวยจะมีอำนาจมาก
ก็ขึ้นอยู่ที่ความพยายามหรือความทะเยอทะยานของแต่ละคน
ธรรมชาติให้เรามาเท่าๆกัน อยู่ที่เราจะใช้มันอย่างไร
แต่หลังๆเริ่มไม่เท่า ประชากรมากขึ้น ทรัพยากรก็น้อยลงมากขึ้น การเอาเปรียบเห็นแก่ตัวแก่งแย่งแข่งขันก็มากขึ้น เพื่อความอยู่รอด บางที่เจริญมากทรัพยากรหมดเร็วของทดแทนก็ผลิตไม่ทัน ก็ไปเอาของที่อื่นมาเติมให้เต็ม นี่แหละคือการแย่งอย่างเห็นชัดเจน พวกที่ถูกแย่งของมาก็ไม่มีใช้ เกิดความไม่สมดุลกันเข้าไปใหญ่ คนมีจะกินก็มีเหลือเฟือเหลือใช้ทิ้งขว้างกันสนุกสนาน คนไม่มีข้าวจะกินนี่น่าสงสารบางทีข้าวจานเดียวต้องแบ่งกันทั้งบ้าน เกิดอะไรขึ้น!
ข้าพเจ้าว่าบางคนที่มีแล้วก็อยากมีอีก เงิน อำนาจ ชื่อเสียง มันไม่พอ ถามว่าใช้หมดมั้ยที่หามาได้ ไม่หมดหรอก ตอบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะได้ใช้ถึงวันพรุ่งนี้มั้ย แต่อยากได้อีก บางคนมีมากมีเหลือแต่ก็มีทัศนคติที่ดี มีแล้วแบ่งไปช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า โอกาสน้อยกว่า เอาไปช่วยโลกเอาไปพัฒนาคืนธรรมชาติบ้าง
คือถ้าคนเราทุกคนรู้จักพอดีพอเพียงเมื่อถึงจุดๆนึงมันก็ดี มีปัจจัย 4 แล้ว ไม่เดือนร้อนแล้ว อยู่กับธรรมชาติร่วมกันได้แบบไม่เบียดเบียนแล้ว อยู่แบบพอดี ช่วยตัวเองได้ไม่ลำบากคนอื่นดูแลตัวเองได้ ทำงานที่ชอบที่ถนัด รู้จักการช่วยเหลือแบ่งปันผู้อื่นตอบสนองความต้องการของตัวเองได้เท่าที่ไม่ทำลายหรือทำให้คนอื่นต้องเดือนร้อนแค่นี้ก็ดีนะ
แต่เป็นไปได้ยาก ถ้าทุกคนมีความรู้จักพอดีพอเพียงในตัวเองกันหมด หลายๆบริษัทคงไม่รู้จะพัฒนาสินค้าใหม่ๆรุ่นใหม่ๆไปขายให้ใคร ไม่รู้จะทำลายธรรมชาติต่อยังไง รถยนต์คนใช้น้อยลงหันมาปั่นจักรยานเยอะขึ้น น้ำมันก็ขายไม่ดี โลกมันก็จะไม่ร้อน แอร์จะไม่ได้ขาย อาหารกันบูดไม่ได้ใช้ โรงพยาบาลก็ไม่มีคนป่วย ยาก็ขายไม่ดี ธุรกิจแย่กันไปหมดถ้าคนทุกคนกลายเป็นแบบคนรู้จักพอ
สำคัญที่สุดในการใช้ชีวิตทุกด้านคือการมีทัศนคติที่ดี
บางคนมีแล้วรู้จักพอ...บางคนมีพอแล้วแต่ไม่หยุด
บางครั้งการพัฒนาก็มาพร้อมกับการทำลาย ต้องทำอย่างไร ?
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น